Loading
دود میره بالا، ولی سقف هنوز کوتاهه هر کی لبخند زد، یه درد زیرِ پوستش پنهانه راه اگه تاریکه، چشمام چراغِ جادّهست تا وقتی نفس دارم، اسمم ادامه داره یه شهر پر از ساعت که وقتِ کسی رو نداشت هر کی رسید به قله، ردِ یه نردبون گذاشت من از دلِ شب اومدم، دستام پر از سکوت یاد گرفتم درد اگه حرف نزنه، میکشه زود نه تکیه دادم به باد، نه بستم امید به موج هر زخم یه معلم بود، هر شکست یه اوج دنیا شبیه آتیشه، آدما شبیه دود اونی که موند، همونیه که از خودش فراری نبود من پسرک عادت کرده به کمبود باورم مثل باورهای شما نبود نه بودم رنجیده نه بودم حسود زندگی میکردم زیر گنبد کبود منم دلم میخواست زیر پام باشه ماشین ولی شماها خواهشاً زیر پامو نکشین زندگی شما با زندگی ما فرق داشت میشد بجای بذر تو زمین ما هم پول کاشت دود میره بالا، ولی سقف هنوز کوتاهه هر کی لبخند زد، یه درد زیرِ پوستش پنهانه راه اگه تاریکه، چشمام چراغِ جادّهست تا وقتی نفس دارم، اسمم ادامه داره حرفام از استخونه، نه از کتاب و شعار راهی که خوندمو رفتم، نداشت هیچ میانبُر اگه زمین خوردم، زمین فقط یه امتحان بود بلند شدن از خاک، تنها جوابِ جهان بود من سهممو ساختم از تیکتاکِ ثانیهها نه از کفِ زدنِ جمع، نه از تعریفِ صدا آخرِ قصه شاید هیچکی نمونه کنارم ولی اونی که خودشو ساخت، نمیبازه به روزگارم من کیم یه پسر تخص مغرور کسی که توی زندگیشم بوده مردود نه خم شدم جلوی هیچ مزدوری نه رد شدم از هیچ پارکوری صدامو گوش بده بیا دنبالم نوشته شده از روی کتابم مجسمه شده به سمتت نگاهم
