Delsetan

ای ساربان آهسته رو کآرام جانم می‌رود

وآن دل که با خود داشتم با دل‌ستانم می‌رود

من مانده‌ام مهجور از او، بیچاره و رنجور از او

گویی که نیشی دور از او، در استخوانم می‌رود

با آن همه بیداد او، وین عهد بی‌بنیاد او

در سینه دارم یاد او، یا بر زبانم می‌رود

او می‌رود دامن‌کشان، من زهر تنهایی‌چشان

دیگر مپرس از من نشان‌، کز دل نشانم می‌رود

باز آی و بر چشمم نشین، ای دل‌ستان نازنین

کآشوب و فریاد از زمین، بر آسمانم می‌رود