Loading
جانم به لب آمد عجب صبری تو داری من که مُردم پیراهنم را پاره کن من بویی از یوسف نبُردم امشب کلیدِ خانه را دیوانه را دستت سپردم جانم به لب آمد عجب صبری تو داری وقتِ دیدار کو شانه ات دیوانه ات مونده میان بغض و رگبار چون آخرش عاشق سرش یک شانه می خواهد نه دیوار تو ماه پیشانی چرا در آسمانم نیستی وای ای ماه پیشانی بگو در آسمان کیستی وای تو هم ز خویشم رانده ای هم در گلویم مانده ای وای هر روز مُردم پای تو، یک روز خاطر خواه من باش ای وای من زیبای من به جای من باشی تو ای کاش جانم به لب آمد عجب میلی به این دوری، دلت داشت پیراهنم را پاره کن هم جان رسد دستِ تو هم دل من پای تو جان دادم و از تو فقط دل خواستم، دل من پای تو جان دادم و از تو فقط دل خواستم، دل تو ماه پیشانی چرا در آسمانم نیستی وای ای ماه پیشانی بگو در آسمان کیستی وای تو هم ز خویشم رانده ای هم در گلویم مانده ای وای هر روز مُردم پای تو، یک روز خاطر خواه من باش ای وای من زیبای من به جای من باشی تو ای کاش جانم به لب آمد عجب میلی به این دوری، دلت داشت
