Loading
من این پایین نشستم سرد و بی روح تو داری می رسی به قله ی کوه داری هر لحظه از من دور میشی ازمدل می کنی مجبور میشی تا مه راه و نپوشونده نگام کن اگه رو قله سردت شد صدام کن یه رنگ مرده از رنگین کمونم من این پایین نمیتونم بمونم خودم گفتم که تلخه روزگارت من و بیرون بریز از کوله بارت دلم می مـرد و راه بغض و سد کرد به خاطر خودت دستاتو رد کرد منم اونکه تو رو داده به مهتاب کسی که روتو می پوشونه تو خواب کسی که واسه آغوش تو کم نیست می خوام یادم بره، دست خودم نیست با چشم تر اگه تو مه بشینی کسی شاید شبیه من ببینی تا مه راه و نپوشونده نگام کن اگه رو قله سردت شد صدام کن یه رنگ مرده از رنگین کمونم من این پایین نمیتونم بمونم
